| تبليغات | X |
رؤیاهایم را دانه دانه به پای چوبه ی دار می کشانم ، آرزوهایم را ذره ذره ذبح می کنم ، ظلم زمان است یا مکان بر من ؛ این چنین سرنوشت تلخ در فراسوی باورهایم.
خدا نکند بیاید روزی که تنها امید و آرزوی دیدن تو را نیز به قتلگاه بکشانم.
نوشته شده توسط احمد الف در جمعه سی ام اسفند 1387 ساعت 5:8 بعد از ظهر | لینک ثابت
کویر تشنه دلم را در طبقی میان دو دستانم به جستجوی باران ، کوی به کوی و منزل به منزل می کشانم ، شاید بیابم آسمان مهربانی ات را ،تا ببارند بر من ابرهای محبتت باران رحمت بر این کویر تشنه ی در سراشیبی هلاکت قرار گرفته.
نوشته شده توسط احمد الف در جمعه شانزدهم اسفند 1387 ساعت 8:53 بعد از ظهر | لینک ثابت
فصل بی برگشت رفتن تو گمانم تنها زمستان زندگی ام بود که بهاری در پی خود نداشت .
لحظه تلخ رفتنت بود که رخسار خورشید رو به سیاهی نهاد ، همون لحظه بود که دل آسمون گرفت ، بغضش ترکید و های های گریه کرد و اشک ریخت ؛ همون لحظه بود که خنده برای همیشه بر لبان زمین خشکید ، کویر حاصل آن همه غصه بود که زمین از هجران تو تحمل کرد ؛ سحر آرزویی شده که گمانم دیگر هرگز بعد از این شب تاریک بر چشمان من نمی نشیند.
در انتهای نگاهم جز تاریکی و سیاهی چیزی دیده نمی شود یأس در درونم موج می زند و نومیدی جانم ستانده؛ انگار بی تو سالهاست با مرگ همخانه ام ؛ طعم زنده ماندن فراموشم شده .
کاش باورم می شد روزی برگردی کاش باورم می شد ................
نوشته شده توسط احمد الف در چهارشنبه بیست و هفتم آذر 1387 ساعت 8:33 بعد از ظهر | لینک ثابت
غربت و گریه شب های من
غربت و دل بیقرار من
غربت و هزار قطره اشک جاری
غربت و هق هق و ناله و زاری
غربت و بغض های در گلو گیر کرده
غربت و ناله های طغیان کرده
غربت و درد دوری تو
غربت و تردید به صبوری تو
غربت و لحظه هایی که همش زمستانه
غربت و لحظه هایی که هر کدومش یه داستانه
غربت و درد جانکاه تنهایی
غربت و یه دل و هزار بیقراری
غربت و یه آفتاب رو به سیاهی
غربت و باز شب های جدایی
غربت و ناله شبگیر من
غربت و داغ نفسگیر من
غربت و .....
نوشته شده توسط احمد الف در جمعه هشتم آذر 1387 ساعت 1:7 بعد از ظهر | لینک ثابت
احساس یخ زده من در زمستان تنهایی ها منتظر چشمان بهاری توست. بنگر مرا حتی به نیم نگاهی تا وا شود یخ های هزار ساله ی احساس رنجدیده ام.
در پاییز هجران تو شاخ و برگ احساسم ریخت و در همان زمستان سال هجرانت بود که در بوران تنهایی یخ زدم ؛ سالهاست که چشم به راه چشمان بهاری توأم؛ نرگس اشک سالهاست که بر چشمانم بلوری شده ، آری سالهاست که از زخم قلب ترک خورده ام قطره ای خون نچکیده.
بیا و از پرده برون آی و مرهمی بر این قلب ترک خورده بگذار ؛ بیا که من همچنان منتظر فصل رویش شاخ و برگ های ریخته شده ام ؛ بیا که من همچنان منتظر فصل وا شدن یخ سالهای تنهای ام بیا .....
نوشته شده توسط احمد الف در جمعه یکم آذر 1387 ساعت 1:38 بعد از ظهر | لینک ثابت
دستان التماسم را به سایه ات گره زدم
تا هیچگاه رد تو را گم نکنم
و تو هیچگاه به رد پایت نگاه نکردی
تا ببینی عمریست که به دنبال تو هستم
کاش می دیدی بغض ترک خورده ام را ،
کاش می دانستی بی تو در کویر اندیشه هایم تنهای تنهام ،
کاش مرا در دنیای بهاری چشمانت جای می دادی
و از این کویر وحشتم نجات .
کاش این همه با غرور همسایه نبودی
تا طعم تلخ تنهایی را احساس می کردی
کاش می دانستی عمری با تو بودن دمیست
و دمی بی تو بودن عمریست
کاش می دانستی ...
نوشته شده توسط احمد الف در دوشنبه بیستم آبان 1387 ساعت 3:34 بعد از ظهر | لینک ثابت
ای سرو باغ هستی
ای همه سور و شور مستی
ای که بلندای نام تو بالاترین معراج من ،
ای که یاد تو روشنگر شبهای من ،
ای کلام تو ساغر مینای من
گوشه ای از جمالت برترین صهبای من
ای تمام وجود من غرق در تمنای تو
کِی خواهد زنده ماند بی نام و یاد تو
ای که عشق رکوع کند به دروای تو
چشمان ، غرق در خون و دل به تمنای تو
باشد این تن خسته کشته در راه تو
باشد این نای مانده به فدای تو
نوشته شده توسط احمد الف در پنجشنبه هجدهم مهر 1387 ساعت 6:0 بعد از ظهر | لینک ثابت
در انبوه غم مرور خاطرات گذشته ام تنها به ماتم نشسته ام ، يكبار ديگر درياي وجودم پر از تلاطم طوفان سهمگين انديشه هاي نابخردانه ام گشته است و چه زود از اين وجود طوفاني كه چون آتشفشاني همه ي باورهايم را به نابودي مي كشاند
عاجز گشته ام ؛ ديگر تحمل اين همه تاريكي را ندارم گويا شب انتها ندارد، هر چند به عمق شبهاي تاريك عادت كرده ام ولي به اميد آمدن صبح تحمل شب برايم شايد آسان بود غافل از اينك شب من قرار است صبحي در پي نداشته باشد ، كاش از اول مي گفتند كه شب من رو به صبح ندارد تا آسوده براي هميشه با شب همنشين مي شدم ،شايد هنوز هم دير نشده باشد ، مي توانم به خودم بباورانم كه زيباتر از شب و تاريكي چيزي ديگر نيست
كاش مي شد چينه دان را بست و اين دانه هاي درون قفس را پس زد، تا براي برداشتن هر دانه اين همه خواري و ذلت متحمل نمي شدم؛ چه مي شد پرنده را سر بريد تا دانه ها در حسرت خورده شدن در منقار پرنده، فاسد شوند
تا پرنده گرسنه است ارزش دانه بيشتر است ولي بدون پرنده ، دانه بودن .............
نوشته شده توسط احمد الف در دوشنبه یکم مهر 1387 ساعت 11:4 قبل از ظهر | لینک ثابت
درباره وبلاگ
این وبلاگ درد دلهای تنهایی نگارنده آن در طی سالهای گذشته می باشد .که سعی می شود به مرور زمان منتشر و در معرض نقد خوانندگان عزیز قرار گیرد. امید است ما را از نظرات سازنده خود بی بهره نسازید
یا حق
فهرست اصلی
